Dlaczego nie każdy grunt zachowuje się tak samo?
Najbardziej podatne na wysadziny są grunty zawierające drobne frakcje i zatrzymujące wodę, tzw. grunty spoiste. Jeżeli do strefy przemarzania może napływać woda, podczas mrozów zamarza ona, co może powodować unoszenie gruntu i nacisk na znajdujące się nad nim elementy budynku.
Nie oznacza to, że każda gliniasta działka automatycznie wymaga specjalnego rodzaju fundamentu lub wymianę gruntu. Liczą się rzeczywiste warunki gruntowo-wodne, dlatego sposób posadowienia powinien wynikać z badań gruntu i projektu konstrukcyjnego.
Najpierw odpowiednie podłoże pod płytą
Zabezpieczenie przed wysadzinami zaczyna się jeszcze przed wykonaniem samej płyty. Po usunięciu humusu oraz gruntu, który nie nadaje się do bezpośredniego posadowienia, podłoże przygotowuje się zgodnie z projektem.
Jeżeli grunt rodzimy ma niewystarczające właściwości, stosuje się jego wymianę. Usunięty materiał zastępuje się odpowiednim gruntem niewysadzinowym, np. piaskiem lub pospółką, układanym i zagęszczanym warstwami. Powstaje w ten sposób stabilna podbudowa pod płytę, która jednocześnie ogranicza ryzyko wystąpienia wysadzin bezpośrednio pod budynkiem.
Zakres wymiany gruntu nie powinien być jednak ustalany „na oko”. Zależy od warunków gruntowych i rozwiązania przyjętego w projekcie.
Płyta jest płytko – i właśnie dlatego ważna jest jej krawędź
Jedną z różnic pomiędzy tradycyjnymi ławami a płytą fundamentową jest głębokość posadowienia. Ławy fundamentowe wykonuje się zazwyczaj głęboko, poniżej strefy przemarzania gruntu, natomiast płyta znajduje się znacznie bliżej powierzchni terenu.
Pozwala to ograniczyć zakres głębokich robót ziemnych, ale jednocześnie wymaga zabezpieczenia gruntu również przy krawędziach płyty. Samo wykonanie podbudowy z materiału niewysadzinowego pod budynkiem nie eliminuje bowiem możliwości przenikania mrozu od strony zewnętrznej.
Po co izolacja schodzi w głąb gruntu?
W technologii Brinkmann Bodenplatte wokół płyty stosowana jest pionowa ścianka przeciwwysadzinowa. Izolacja nie kończy się na bocznej krawędzi konstrukcji, lecz jest prowadzona w dół po jej obwodzie.
Jej zadaniem jest ograniczenie przenikania mrozu od strony zewnętrznej w kierunku gruntu znajdującego się pod płytą. W połączeniu z prawidłowo wykonaną podbudową tworzy to system zabezpieczający fundament przed skutkami przemarzania.
Takie rozwiązanie pozwala zabezpieczyć płytę bez konieczności posadowienia całej konstrukcji na głębokości typowej dla tradycyjnych ław fundamentowych.
Sam mróz to nie wszystko. Potrzebna jest jeszcze woda
Do powstawania wysadzin potrzebna jest nie tylko niska temperatura, ale także woda. Dlatego zabezpieczenie przed przemarzaniem warto rozpatrywać razem z jej odprowadzaniem z sąsiedztwa fundamentu.
W rozwiązaniach Brinkmann Bodenplatte ścianka przeciwwysadzinowa współpracuje z drenażem opaskowym, którego zadaniem jest odprowadzanie wody gromadzącej się w pobliżu płyty.
Samo ułożenie rury drenarskiej nie wystarczy jednak, jeśli nie ma możliwości skutecznego odprowadzenia wody. Sposób jej zagospodarowania powinien zostać ustalony przed rozpoczęciem prac i dopasowany do warunków na działce.
Trzy elementy zamiast jednego
Ochrony płyty przed wysadzinami nie zapewnia więc jeden element. Trzeba spojrzeć na cały układ: odpowiednio przygotowane i w razie potrzeby wymienione podłoże, zabezpieczenie przeciwwysadzinowe na obwodzie oraz odprowadzenie wody.
Patrząc na gotową płytę, żadnego z tych elementów praktycznie nie widać. Tymczasem to właśnie rozwiązania ukryte później pod budynkiem i w gruncie mają duże znaczenie dla prawidłowej pracy fundamentu podczas mroźnej zimy.
Skomentuj
